korea 1

Welke rol speelt Noord-Korea op het wereldtoneel?

Ons wereldbeeld wordt in belangrijke mate gevormd – of beter, vervormd – via krant, TV en radio. Karel van Wolferen, journalist en emeritus-hoogleraar, stelde onlangs in een interview voor  Café Weltschmerz dat we in een Nederlandse krant de waarheid over Syrië niet kunnen lezen. Hetzelfde geldt voor Noord-Korea. Trump roffelt op de oorlogstrom als het om Noord Korea gaat vanwege het gevaar dat dit land zou vormen voor de vrije wereld. Nils de Graaf, auteur van dit artikel wil een beter en objectiever beeld geven van Noord Korea dan dat wat via de Nederlandse media tot ons komt.

Dit artikel is gebaseerd op  twee boeken van de Russische Noord-Koreaspecialist Andrei Lankov, ‘Noord Korea gisteren en vandaag’ (Severnaya Korea vchera i segodnya) en ‘Het ware Noord-Korea’ (The Real North Korea).

Noord Korea volgens de media

Het beeld zoals u dat waarschijnlijk heeft van Noord-Korea:

  • stalinistisch land van 25 miljoen inwoners
    • – productiemiddelen in staatshanden
    • – geen vrijheden voor de burgers
  • arm
  • geeft een groot deel van zijn inkomen uit aan leger en bewapening
    • groot conventioneel leger: ruim een miljoen man onder de wapenen, groot arsenaal aan tanks, gevechtsvliegtuigen, duikboten
    • bezit of is in een vergevorderd stadium van ontwikkeling van: atoombommen, waterstofbommen, intercontinentale raketten, kruisraketten, satellieten

Kortom, Noord-Korea is de Sovjetunie in het klein en vormt een bedreiging voor het –vrije – Westen.

korea 2

 

Noord Korea zoals het echt is

In werkelijkheid maakt het land een hulpeloze indruk:

– In wanbetaling op een lening van $600 miljoen sinds de jaren ’80

– Economie is kleiner dan dat van Bosnië of Gabon – ca. 16 miljard euro BNP

– ondervoeding is geen ongewoon verschijnsel

– gemiddeld inkomen per hoofd tussen 75dollarcent en $ 1,50 per persoon per dag

– Op Somalië en Zuid-Soedan na het corruptste land ter wereld

– Onder handelsembargo van de Verenigde Naties

Korea 3

De munthervorming in 2009 toont de onmacht van het Koreaanse regime aan.

In 2009 werden er munthervormingen doorgevoerd. Nieuwe briefjes werden gedrukt en één won zou honderd won waard worden, twee nullen eraf dus. Er werd nog een hervorming doorgevoerd: iedereen kreeg tienduizend procent loonsverhoging, twee nullen erbij dus. Spoedig moesten er nieuwe briefjes gedrukt worden, met weer twee nullen erbij dus…

Tot halverwege de jaren ’80 was Noord-Korea voor Aziatische begrippen nog een relatief welvarend land. Dat veranderde met het uiteenvallen van de Sovjet-Unie waardoor de subsidiestromen vanuit zowel China als de Sovjet-Unie verminderden. Midden jaren ’90 brak er hongersnood uit. Doordat de staat niet langer in het inkomen van de burgers kon voorzien ontstonden er privé-initiatieven in met name de handel en landbouw. De herwaardering van de Won in 2009 was in feite bedoeld om de door het door de handelaren opgebouwde vermogen af te romen. In 2017 is de privésector zo groot geworden dat het land in economische zin geen communistisch land meer is.

In politieke zin is Noord-Korea nog wel communistisch te noemen, maar anders dan in China zijn er geen grootschalige economische hervormingen doorgevoerd. Het grote verschil met China is dat er weinig  grote bedrijven zijn, weinig kapitaalinvesteringen en een lage productiviteit. Boeren werken er nog  met ossen. Privébedrijven zijn nog steeds illegaal en kunnen alleen bestaan dankzij een gedoogbeleid. Het gevolg van deze situatie is een economie van kleinschaligheid en vooral van corruptie. Noord-Korea is een van de armste en corruptste landen ter wereld.

Inkomsten van de overheid

Tijdens de hongersnood in de jaren negentig stortte de industriële productie in door een gebrekkige elektriciteitsvoorziening en doordat veel machines, illegaal, werden verkocht aan Chinese ijzerhandelaren. De Noord Koreanen gingen vervolgens op zoek naar nieuwe inkomsten door huisnijverheid,  handel en kleinschalige landbouw. Deze activiteiten werden oogluikend toegestaan en het is waarschijnlijk hierom dat Noord-Korea de eer heeft het op twee na corruptste land ter wereld te zijn: vrijwel de hele economie is illegaal en draait bij de gratie van steekpenningen. Over illegale activiteiten en steekpenningen wordt in de regel geen belasting betaald[1].

korea 5

De inkomsten uit mijnbouw en industrie zijn ook gering. Door de ontmanteling van de industrie in de jaren ’90 en door een volkomen gebrek aan infrastructuur – met name het ontbreken van wegen en een betrouwbare elektriciteitsvoorziening -zijn er nauwelijks grootschalige mijnbouwprojecten in het land. De enige kandidaat die nog voor wat deviezen kan zorgen is export van kolen, maar vanwege de hoge transport- en productiekosten zal ook dat niet veel in het laatje kunnen brengen. Het beetje goud dat er gedolven wordt is net genoeg voor binnenlands gebruik.

Een onwaarschijnlijke laatste kandidaat is slavenarbeid. Onwaarschijnlijk omdat de Sovjet-Unie met haar systeem van gedwongen arbeid, de beruchte goelagarchipel , nooit winst wist te maken – er moest geld bij. De universiteit van Leiden kwam onlangs in het nieuws met een rapport dat Noord-Korea grootschalig zou verdienen aan slavenarbeid[2] in Polen. Maar helaas toont het vrijwel onleesbare rapport hooguit aan dat Noord-Korea enkele tientallen miljoenen verdient aan werknemers overzee. Het toont vooral aan hoe gepolitiseerd de Universiteit van Leiden is geraakt en de media die het ‘nieuws’ hebben overgenomen; een propagandastuk zonder enige wetenschappelijke pretenties.

De Koreaanse kenniseconomie

Een Noord-Koreaanse professor verdient volgens Lankov officieel één euro per maand. Dat is niet genoeg om van te leven en net als alle anderen zal ook hij op zoek moeten naar andere bronnen van inkomsten buiten de universiteit. Wie kan in zo’n academisch klimaat verwachten dat docenten ook maar enigszins gemotiveerd zijn? Als de overheid niet voor haar leerkrachten kan zorgen, waarom zou zij dan wel voor haar studenten zorgen? De vraag lijkt gerechtvaardigd in hoeverre het hoger onderwijs in Noord-Korea nog functioneert.

Het militair-industrieel complex

Opvallend aan Lankovs boek is dat hij van de 288 pagina’s nog geen halve pagina besteedt aan hoe Noord-Korea kernwapens heeft kunnen ontwikkelen. Niet alleen financieel, ook technisch mag het een prestatie van formaat heten. Ze zijn er, moeten we geloven.  Noord-Korea is vanwege handelssancties en door het bankroet in de jaren tachtig moeilijk in staat om handel te drijven met de rest van de wereld. Het land is daardoor voornamelijk op zichzelf aangewezen als het gaat om technologische ontwikkelingen. Een economische wet zegt dat het ontwikkelen van hoogtechnologische producten onder zulke omstandigheden duurder is dan in  landen die wel toegang hebben tot internationale handel – specialisatie loont – .

Kernwapens, satellieten en intercontinentale raketten zijn dus duurder voor Noord-Korea dan voor een land als Luxemburg. Gelooft u dat Luxemburg, een land met een ruim driemaal zo grote economie als Noord-Korea, zich de ontwikkeling van satellieten, kernwapens en intercontinentale raketten kan veroorloven? Hoe kan Noord-Korea dit dan allemaal wel, onder veel ongunstigere condities?

De Noord-Koreaanse dreiging

Noord-Korea kan zich waarschijnlijk geen kennisinfrastructuur en militair-industrieel complex veroorloven om atoombommen, waterstofbommen, kruisraketten, intercontinentale raketten en satellieten te ontwikkelen en te onderhouden. Laat staan – aldus de Telegraaf –  een tocht naar de maan.

Het belangrijkste argument hiervoor is dat er te weinig belastinginkomsten zijn; iemand die één euro per dag verdient laat zich niet zomaar de helft afpakken. Daarnaast is het zo dat het overgrote deel van de particuliere inkomsten illegaal zijn en dus niet belast kunnen worden door de overheid. Belastinginning wordt daarbij nog eens bemoeilijkt door de hoge mate van corruptie; veel geld verdwijnt in de verkeerde zakken. Door de slechte staat van de infrastructuur zijn er weinig mogelijkheden voor de overheid om via grootschalige mijnbouw en export aan deviezen te komen. Afgezien van het geld is er de vraag of Noord-Korea wel de kennisinfrastructuur heeft. Het hoger onderwijs is vanwege de geringe middelen waarschijnlijk in deplorabele staat. Tot slot bemoeilijken handelssancties en de slechte kredietwaardigheid de toegang tot hoogtechnologische kennis uit het buitenland.

Conclusie voor ‘gevorderden’

Voor wie inmiddels het paradigma heeft laten vallen dat we op geopolitiek gebied onze media, en zelfs universiteiten, nog kunnen vertrouwen, kunnen we de bovenstaande conclusie iets verder aanscherpen. Het zou goed kunnen dat vrijwel al onze vijanden denkbeeldig zijn en door onze inlichtingendiensten en media onder invloed van de Deep State worden verzonnen.

Noord-Korea als nucleaire dreiging past precies in dit beeld. Toen de Sovjet-Unie uiteenviel had het militair- industrieel complex en de daarachter drijvende kracht een probleem want er was geen vijand meer. Al binnen enkele maanden na de val van de muur begon Noord-Korea berichten naar het Westen te lekken waarin het stelde aan een kernwapen te werken. Dat kwam goed uit, Noord-Korea was geschikt om de rol van de Sovjet-Unie als boeman over te nemen.

Ook recent is Noord-Korea weer volop in het nieuws als dreigende partij. Isis is bijna verslagen door Syrië en de (on)veiligheidsdiensten zien een lacune opduiken in het dreigingsniveau jegens het Westen. Met perfecte timing aan de vooravond van de nationale feestdag op 4 juli in de Verenigde Staten lanceerde Noord-Korea een intercontinentale raket die –cruciaal – de Verenigde Staten kan bereiken. Er was volop media-aandacht voor en Trump sprak er schande van.

korea 4

Onze veiligheidsdiensten en media lijken dezer dagen te functioneren als een vijfde colonne. Kijkt u in het vervolg eens kritisch naar al het beeldmateriaal dat vermeend uit Noord-Korea afkomstig is. Heeft het met echte camerabeelden te maken of met computeranimaties?  U zult Noord-Korea voortaan met andere ogen bekijken. U zou zich kunnen afvragen wie Kim Jung-un werkelijk is. Een man die het Amerikaans militair-industrieel complex in de kaart speelt?

© Nils de Graaf

 

[1] Iets wat illegaal is kun je niet belasten. Zelfs in Nederland – dat illegale activiteiten in regelgeving vastlegt, ons zogenaamde gedoogbeleid – heft geen belasting op illegale activiteiten. Zo is er in een coffeeshop geen btw op hasjiesj.

[2] http://leidenasiacentre.nl/publicaties/

Related Post

Note: Your password will be generated automatically and sent to your email address.

Forgot Your Password?

Enter your email address and we'll send you a link you can use to pick a new password.